maandag 21 november 2016

Extra toplicht.

Nu de dagen korte wat daglicht betreft, rijden we in de ochtend en avond in het donker. Er zijn al veel berichten op internet geplaatst over extra verlichting om te zien en om gezien te worden. Zelf ben ik ook met verschillende dingen bezig geweest, maar nooit echt iets waar ik mee uit de voeten kon.
Tenminste naar mijn gevoel. Extra verlichting om zelf te zien, met de huidige verlichting zie ik genoeg. Maar met de huidige verlichting, wordt ik dan wel genoeg gezien?



Dit najaar kwam ik voor mijn gevoel tot een werkende oplossing/invulling.
Een knipperend toplicht om mijn helm.
Voor wit licht, en achter rood licht wat kan schijnen en knipperen, net wat je wilt.
Gevoed door 2 kleine platte batterijen, met een lichtduur van max 72 uur, per set.
Nou daar kan ik een mooi tijdje mee rond rijden.

Ik zet hem altijd op knipperen, zowel voor als achter, mijn helm zit vlak met de bovenkant van de bult van de Quest, dus het toplicht steekt er net mooi bovenuit en doordat het licht 180 gr bestrijkt, is het mooi van alle kanten te zien, wit van voren, rood van achteren, 2 x 180 gr maakt 360 gr.
Doordat mijn hoofd een andere bewegings- ritme heeft, dan de fiets, valt het extra op.

Als ik onderweg in het donker problemen heb, zet ik hem op constant, hierdoor heb ik licht, daar waar ik kijk. Erg handig als je in het donker instapt, En tijdens het fietsen heb ik er zelf geen last van, want het licht schijnt over de Quest heen.

Door een eenvoudige oplossing heb ik toch het extra gevoel dat ik beter gezien wordt, ook door het verkeer wat van de zijkant komt.

donderdag 27 oktober 2016

Lattrop-Groningen-Lattrop

De Gerrit van Knol brug open.

We gaan op zondag naar Groningen want er is een verjaardag/housewarmings party.
En hoe ga je erheen, de weersvooruitzichten zijn goed en op de routeplanner valt de afstand mee.
Dit zijn geen verkeerde ingrediƫnten om een keuze te maken om met de Quest te gaan.

Ik maak een route en stop hem in de gps en zet wat eten klaar voor onderweg, mijn dochter geeft aan dat een aankomsttijd van 12 uur geen probleem is, dus gaan we net na 9 uur rijden.
De planning is om de kruissnelheid van een 200 km brevet te gaan hanteren, 37/38 km. en dan zien we onderweg wel hoe het gaat. De afstand is 110 km en normaal kan ik dat wel in 2,5 uur, maar ik moet ook nog terug dus dan is een wat gematigde kruissnelheid wel handiger denk ik.

Het is inderdaad rustig weer en het rijdt lekker met dit najaars zonnetje in mijn rug naar Groningen. S'morgens  vroeg is het lekker rustig op de weg dus ik meid de kleine fietspaden in Duitsland en Drente. De kilometers glijden lekker onder de banden door, die lekker op druk staan zodat we niet teveel energie nodig hebben.

Op de helft van de afstand staat een pompstation met een koffieautomaat en daar maak ik lekker gebruik van. Hierna is het nog 1,5 uur en komen we vanuit het zuiden Groningen in. Als ik de hoofdwegen gebruik rijdt ik vrij makkelijk door Groningen heen naar het noorden van de stad, dit valt me best wel mee, hoe snel dit nog gaat. vlak voor de bestemming staat de brug nog open. Maar dit mag de pret niet drukken en met een gemiddelde van 37,1 zet ik de Quest op de oprit.

De koffie is warm en de douche ook, hierna is het lekker lunchen en keuvelen met ons kleinkind die al aardig begint te praten met haar 2 jaar. Vlak voor dat de grote toeloop binnenkomt lig ik nog ff op de bank om de ogen wat rust te geven.

Kleindochter aan het oefenen:-)
Na 3 uur stroomt het huis vol en is het erg gezellig, om 5 uur maakt dochter lief een bord eten warm zodat ik met een volle maag terug naar huis kan. Tegen 6 uur zit ik in de Quest voor de trap naar Lattrop. Het is rustig weer, bijna geen wind en ik ben vrij snel Groningen weer uit, waarna ik weer dezelfde tactiek toepas als de heenreis, tot 40 km 37/38 km en dan 1 tandje eraf zodat de snelheid naar een kruissnelheid van 40+ gaat.

Hierdoor schiet het lekker op en door de volle maag kan ik bijna tot aan Duitsland door rijden zonder eten. Om 7 uur wordt het al lekker donker en dit geeft altijd wat een speciaal tintje aan het rijden. Als ik bij Schonebeek Duitsland inrij merk ik wel dat de accu van mezelf een beetje leeg raakt.

Tegen 9 uur ben ik in Lattrop en laat de laatste kilometer de spanning van de spieren lopen, het gemiddelde is met 37.3 iets hoger dan de heenreis, en ik ga tevreden onder de douche staan.
De volgende dag, rustig naar het werk rijden, en proberen de dikke spieren wat ontspanning te geven, ben nog wat stram in de bovenbenen.

Al met al een leuk ritje, lekker ontspannen, zonder problemen.
Saluut.

zondag 9 oktober 2016

Ride for the roses 2016.

Vol goede moed.
Begin september heb ik samen met collega's de jaarlijkse "Ride for the roses" gereden.
Het is een tocht van 100 km die we samen gereden hebben op onze tweewielers, in mijn geval op de oude vertrouwde stalen mountainbike. Er deden ongeveer 5 tot 6 duizend fietsers mee, en de opbrengst van 585 duizend euro komt ten goede van de kankerbestrijding.
We reden als bedrijfsteam mee, en net als de vorige keer waren er goed getrainde en minder goed getrainde deelnemers aan de start verschenen :-)
Al met al neem zo'n tocht toch de hele dag in beslag want door de voorrijders (bekende Nederlanders) die in sommige gevallen helemaal niet getraind zijn, is het tempo ongeveer 27 km per uur.

Maar we doen het voor de ondersteuning en de gezelligheid, de verhalen na die tijd zijn vaak op het werk ook wat overtrokken, maar dat hoort er ook een beetje bij.

Het complete team.
De weersverwachtingen waren niet geweldig, en na het wachten in de hangar op het vliegveld konden we eindelijk vertrekken. We waren het vliegveld nog niet af of we kregen een hoosbui over ons heen.
Gelukkig had ik mijn regenjasje nog aan gelaten, dus veel last had ik er niet van, maar er waren erbij die gelijk zeik nat waren.

We proberen zover het kan zoveel mogelijk bij elkaar te blijven, maar door lekke banden en dergelijke is dat toch erg lastig, want in de meute verlies je elkaar snel uit het oog.
Soms staan we stil en soms moeten we doortrappen, maar al met al is het gezellig en het Twentse landschap is zeker de moeite van het bekijken meer dan waard. Na de eerste hoosbui blijft verder regen eigenlijk wel uit en daardoor wordt het nog redelijk warm.

Een collega die voorop rijdt trapt zijn ketting  vast tussen het kleinste en middelste blad, doordat hij voorop rijdt stopt iedereen, rijdt je achteraan dan sta je alleen omdat je het niet merkt. Met vereende krachten lukt het om de ketting weer in het gareel te krijgen, een bandenwipper en sleutelhouder fungeren hierbij als beitel en hamer, ja met elkaar zijn we inventief.

Een van de hangar's.
Op 80 km na de start staat er de bedrijfs bus met de nodige energie dranken en repen, zodat de laatste kilometers gereden kunnen worden zonder de soms bekende hongerklop. Je kunt goed zien wie er wel of niet getraind hebben, want de 20 km naar de stop toe, is het gaspedaal lekker ingetrapt en zijn de geiten en bokken goed gescheiden. :-)

Tegen half 3 zijn we terug op het vliegveld alwaar we allemaal een roos krijgen, hierna is het terug fietsen naar het werk en napraten, en de restanten van het ontbijt nog wegwerken, en terug naar huis rijden.

Al met al een leuke dag op pad met collega's en we fietsen een leuk bedrag bij elkaar voor ondersteuning van het onderzoek tbv kankerbestrijding. Al met al een ziekte die teveel slachtoffers maakt.
Saluut

dinsdag 16 augustus 2016

Trainingsrondje na tuning Quest.

Snuitje is iets lichter.
Dit jaar geen lange tochten, alleen woon werk verkeer. En dan ben je wat makkelijker wat onderhoud betreft, want de fiets blijft wel rollen als je maar trapt.
Begon de laatste 2 maanden wel te merken dat er wat bijgesteld moest worden en had van de winter al het plan om stugge veren te monteren.
Zeker na het waterbad begon de roep om onderhoud toch wel duidelijk te klinken vanuit de Quest.
Nu de vakantie daar is, de Quest flink aan gepakt, overal de kleine spelinkjes eruit gehaald, o.a. kniegewricht in het stuur, de sporing fijn afgesteld met de linkse/rechtse schroefdraad.
Ketting goed schoongemaakt en in de olie gezet. Stugge veren in de voorpoten en hiermee gelijk ook de Quest wat lager op zijn pootjes gezet, niet helemaal door een kleine verdikking onder de veer te leggen.

Daarnaast de neus gespoten, en weer netjes afgewerkt. de Quest met commandant schuurpasta behandeld, hij toont nu gelijk weer wat strakker. Er is nog wel een klein kleurverschil te zien, maar ik denk als hij smerig is dat het bijna niet opvalt.

Vanmorgen gelijk maar de koe bij de horens gevat, en het bekende trainingsrondje gereden, het eerste stuk in Duitsland zitten toch wel altijd wel weer de nodige hoogtemeters in, maar ik heb dit nu vaker gedaan en dan heb je gelijk wel een goed vergelijkingsmateriaal. Wat opvalt is dat de fiets met de stugge veren makkelijker en strakker door de bochten raast, waar hij normaal gaat hellen, doet hij dat nu veel minder en hierdoor is de snelheid ook hoger.
Bij het versnellen deint hij ook minder en dat geeft natuurlijk ook gelijk meer vermogen op de ketting. Alleen het fietst wat spartaans, en bij 50 km per uur geeft dat soms toch best wel klappen die je anders  veel minder voelt. Voor de snelheid zijn de stugge veren wel een blijvertje, maar voor de lange tochten ga ik toch voor wat meer comfort.

Ook doordat de speling uit het kniegewricht is en de sporing optimaal, gaat het rondje als een speer en haal ik snelheden op plekken die ik al meting gebruik die ik tot nu toe nog niet eerder gehaald heb.
Kan niet zeggen dat ik veel gefietst heb dit jaar, en verwacht dat de conditie navenant is, maar de teller geeft wel aan dat de tuning goed geholpen heeft.

Bij thuiskomst blijkt dat de 100 km in 2 uur 16 is gegaan, en dat is in vergelijking met andere ritjes eentje die in de top 3 terecht komt. De snellere rondjes heb ik met racekap gereden, en nu met het De Rond XXL windscherm. Ben daar toch zwaar tevreden over, rijdt wel eens zonder, als ik samen met mijn vrouw fiets, maar wat een verschil altijd, met windscherm zit ik altijd volledig uit de wind, geen windgeruis in de oren en heb geen fietsbril nodig. Laatst met die hoosbui had ik het deksel erop en reed ik zonder windscherm, nadat de hoosbui over was, deksel tijdens het fietsen in de fiets en scherm erop, en gelijk ging de snelheid 2 km omhoog.

Er zijn wel eens mensen die het wat pocherig vinden als ik tijden of snelheden noem, ik gebruik ze als registratie zodat ik kan gebruiken als vergelijking. Normaal verwacht je met het ouder worden dat het wat minder snel gaat, maar daar is nog geen sprake van. Alleen heb ik na de tijd wat langer hersteltijd nodig, dat merk ik wel.

Eind september als het weer het toelaat nog een 400 km brevet, van de vier startpunten. Heb ik nog niet eerder gereden en lijkt me wel een leuke afsluiting van het seizoen, dan toch nog een beetje een afstand gereden.
Saluut.


zaterdag 23 juli 2016

Een Quest vol .........

WATER, afgelopen donderdagmiddag waarschuwde al een paar collega's dat het tegen half 5 wel eens hard kon gaan regenen, nou dat kwam aardig uit. Tegen half 5 zag de lucht al aardig zwart en uit voorzorg maar de Quist snel onder dak gezet, zodat hij niet vol zou regenen. Er stond al een collega klaar om met de fiets weg te rijden. Ik weer snel naar binnen om nog wat af te maken.

Op weg naar de kleedkamer hoorde ik al iemand zeggen dat het parkeerterrein al bijna blank stond, bij aankomst in het fietsenstalling stond de collega er nog, hij had naar huis gebeld met het verzoek om hem op te halen. Ik doe het windscherm eraf en deksel erop en ga op huis aan.
Verschillende grote plassen kan ik ontwijken en bij de derde straat die ik inrij staat de hele rechterkant dusdanig blank dat ik helemaal links moet rijden, om er omheen te kunnen rijden, tjonge wat kan er in een kleine tijd veel water vallen.

Als ik bij de spoortunnel kom, besluit ik om het fietspad te nemen omdat dat veel hoger ligt als de rijbaan die ik normaal neem, en ik schat in dat de rijbaan wel eens last kan hebben van teveel regenwater. Maar wat blijkt, de rijbaan is goed te doen, maar het fietspad staat helemaal blank, dit omdat het riool leeg loopt van de hoger gelegen woonwijk. Voor ik het in de gaten heb zit ik letterlijk in het water.

Ik besluit om door te rijden want de boel is toch al nat. Na een paar meter kom ik er weer uit en het water gutst de Quest weer uit. Ondertussen regent het pijpenstelen en omdat Oldenzaal niet helemaal vlak is stromen er aardige beekjes naar lagere gedeeltes, verderop is de doorgaande straat afgesloten want ook daar komt het water omhoog uit het riool, dus omrijden door de wijk die hoger ligt.

Na wat smalle straatjes kom ik de wijk weer uit en kan verder de normale route rijden, met die opmerking dat het water nog steeds met bakken omlaag komt, ik fiets nu vals plat omhoog dus de stroompjes worden steeds kleiner, als ik Oldenzaal uitrij naar Denekamp is het weer afdalen maar opeens ben ik de bui uit en is het bijna droog, snel doe ik het deksel naar binnen en het windscherm er weer op. Nu kan ik zien wat er zich in de fiets bevind en dat zijn aardig wat takjes en bladeren. ook ruik ik het riool.

Dus vanmorgen de fiets maar eens uitgesopt en schoongemaakt, ik had bij thuiskomst alles uit de fiets gehaald, alleen de reserve buitenband niet, nou daar stond het water dus nog in. De ketting en rol onder de stoel ff goed gesmeerd zodat de boel niet gaat roesten, ik denk dat er wel 10 cm water in de fiets gestaan heeft. Had dit nog niet eerder meegemaakt. Dus er maar een stukje tekst aan gewaagd.

Dit jaar geen lange tochten, dus weinig te melden, nog 2 weken en dan vakantie, wat fietsen met de vrouw en vakantie houden in Latropia :-) Misschien van het najaar nog een 400 km vanuit Zwolle. Wel met belangstelling de DCT gevolgd die vorige week gereden is, en omdat je weet hoe die tocht is, kun je ook voorstellen waar ze zijn en wat de deelnemers nog voor de kiezen krijgen.

zondag 22 mei 2016

Friese Fiets Elfstedentocht Pinksteren

He, he, we zijn in Sneek.
Na 3 weken fietsen op de mountainbike is het zover en sta ik om 4 uur s'morgens naast het bed in Sneek om me aan te kleden en me gereed te maken voor een dagje gezelligheid en pijn lijden op een zadel :-).
De weersverwachtingen zijn niet al te geweldig en hierdoor hebben we mooi 4 startkaarten kunnen scoren van groep 6, dus hiermee kunnen we vroeg van start. We gaan met de auto naar Bolsward, en staan een kwartier te vroeg bij de eerste selectie doorgang. Het is altijd een hele drukte in Bolsward en we schuifelen door de straten en krijgen onze stempel om te vertrekken.

Ik heb voor het eerst een teller op de mountainbike, alleen hij staat niet goed afgesteld, heb een foutje gemaakt met de wielomtrek, scheelt 10% maar je hebt een indicatie, plan is om 31 km kruissnelheid aan te houden, want de jeugd heeft max. 3 keer getraind. Ja, ja, ze denken dat het vanzelf gaat.

Gelukkig hebben ze 2 ervaren mannen  bij zich, die de weg banen. Doordat we vroeg zijn, scheelt dat met de aantal groepen die je moet inhalen. Uiteraard gaat het niet zo snel als met de bekende 3 wieler, maar na 2,5 uur komen we in Holwerd, alwaar Tom staat bij het oude veerhuis waar zijn schoonvader woonde. We nemen er gelijk een bakje koffie, want het is koud, echt koud, ik heb de wintervinger handschoenen over mijn fietshandschoenen aangedaan, en de nodige lagen kleding, en nog heb ik het niet echt warm. Na de koffie moeten we door de steeg die later de langste file veroorzaakt in de historie van de fietstocht, belachelijk, wie bedenkt zo'n oplossing, dit komt niet door de steeg, maar doordat ze daar sportdrank schenken in je bidon. Elke fietser gaat uitgebreid zijn bidon legen en bijvullen. Terwijl je vlak daarvoor over een heel breed stuk weg gaat.

Macaroni is lekker, maar we moeten nog  80 km.
De omstandigheden zijn iets beter dan bij de winter fiets Elfstedentocht, maar niet iets wat je verwacht tijdens de Pinksterdagen, het is het koudste Pinksterweekend sinds 60 of 80 jaar.
We nemen dit jaar minder pauze's dan vorig jaar zodat we lekker doorrijden, tussen Leeuwarden en Bolsward krijgen we 2 dikke buien over ons heen, waardoor we goed nat worden, gelukkig is het tijdens de stop in Bolsward droog, maar doordat je nat bent, wil je snel weer verder. In Sneek staat Grytsje en Helma mijn dochter met camera en een kus klaar.

We gaan snel verder, want na IJlst zien we ze weer tijdens de macaroni, die klaar staat. Hier zitten we wat langer dan gepland, maar we gebruiken ook gelijk de droger om de fietskleren te drogen. Hierna moeten we nog door de zuid west hoek van Friesland met wind tegen, dus de dobber wordt nog lastig zat. Net na het eten geeft de temperatuur nog 15 graden aan, maar dat was het enige moment van de dag dat de zon lekker schijnt. Doordat Gaasterland rijk aan bos is, valt de tegenwind als tegenstander wel mee, alleen de dijk voor Stavoren zorgt wat voor lastige momenten. Dochter Judith heeft daar dan ook haar moeilijkste momenten, en ze geeft aan dat wat haar betreft haar fiets wel verkocht kan worden voor 5 euro, ze heeft het helemaal gehad :-). Af en toe druk ik haar zodat het wel te doen is voor haar.

De vier musketiers.
Tijdens de laatste controle punten staat ze ook uitgebreid haar rug te strekken en komt ze langzaam op gang, arme meid, volgend jaar gaat ze meer trainen zegt ze. Net na 4 uur zijn we terug in Bolsward, waar het bier goed smaakt en we tevreden kunnen terug kijken op een gezellige tocht zonder mankementen, alleen koud en nat, dat zal in de herinnering blijven denk ik.

Ondertussen fiets ik weer met blijdschap in mijn Quest zonder zadelpijn. Wel was ik verbaas dat we verschillende driewielers rond zien rijden tijdens de tocht, dus de organisatie maakt verschil tussen driewielers en driewielers. Je kon wel zien dat deze fietsers geen lichamelijke handicap hadden, alleen waren ze niet gestroomlijnd.
Saluut.

woensdag 27 april 2016

Geen 400 km brevet Zwolle.

Afgelopen weekend het 400 km brevet aan me voorbij laten gaan. Had ik tijdens het 200 km brevet al last van mijn neusholtes, nu nog steeds. Vlak voor het 200 km brevet griep, nu weer en afgelopen week ook nog spit in de rug,
Dus maar een keus gemaakt voor rust, geen lange tocht, lichaam moet ook eens rust hebben.
Is me wel goed bevallen, en de spit is ook weer achter de zon aan, dus dat is klaar. Staan er nog tochten op het programma, ja de Friese Elfsteden met Pinksteren, vanmiddag weer voor de eerste keer op de tweewieler, dik in de kleren en de buien trotseren, temperatuur is erg laag en de buien met hagel veelvuldig, maar wil ik met Pinksteren een beetje leuk fietsen dan moeten de schouder, armen en kont wel gewend zijn aan de spartaanse manier van fietsen.:-)

Gelukkig gaan we weer gezellig met de kids en de buurman, dus dat vergoed veel, en dan vallen de nadelen ook wel weer mee.
Hoop alleen dat het wat warmer is dan.
Saluut.